سجاد نیکنام: دیروز بیستم فروردین ماه، روز ملی فنآوری هسته ای لقب گرفته بود و در سرتاسر ایران، جشنهایی برای بزرگداشت این رویداد ملی برگزار شد؛ هر چند که شاید بسیاری با اشتیاق و اراده خود این روز را گرامی داشتند، ولی بسیاری دیگر نیز بودند که از روی اجبار در برگزاری این جشن، مشارکت خود را نشان دادند و یا به برگزاری این جشن خندیدند و مجریان آن را به باد تمسخر گرفتند! ولی براستی چرا هنوز ملت ایران به یک تصمیم واحد در مورد فنآوری هسته ای نرسیده اند و آن را یک رویداد ملی قلمداد نمیکنند؟! برخی منتقدین برگزاری چنین جشنی، معتقدند که جشن را در روزی باید برگزار کرد که روز بهره برداری از دستآوردی باشد و نه روز شروع به کار آن؛ البته در نگاه اول شاید انتقاد آنها منطقی به نظر برسد، اما فراموش نکنیم خواسته یا ناخواسته، پیگیری بهره برداری از انرژی هسته ای در ایران، حال چه عامل آن در داخل باشد یا خارج، امروز به یک حرکت ملی تبدیل شده است و هیچکس نمیتواند ادعا کند که هزینه پیگیری چنین معقوله ای را من و گروه من پرداخت میکنیم، چرا که امروز تک تک ملت ایران، چه آنان که در داخل ایران هستند و چه آنان که در بیرون از مرزهای این سرزمین زندگی میکنند، در رسیدن به این تکنولوژی هزینه میدهند. تردید نداشته باشیم که امروز فنآوری هسته ای، یک رویداد کاملاً ملی است و هیچکس نمیتواند لزوم دستیابی به آن را انکار کند. ولی خوب چرا نباید امروز ایرانی با دستیابی کشورمان به فنآوری هسته ای مخالف باشد و بیش از پیش به آن احساس نیاز نکند؟ آری، میهنمان سرشار از منابع مختلف انرژی هست و شاید اکنون نیازی به انرژی هسته ای نداشته باشیم، ولی آیندگان این سرزمین در فردایی که بسیاری از این منابع ملی، رو به اتمام باشد، چگونه خواهند توانست در راستای اعتلای سرزمینمان به سوی پیشرفت بکوشند وقتی که دیگر به منبعی قابل اتکا دسترسی نداشته باشند؟ آن هم در روزگاری که نه تنها در دور دست، بلکه در بسیاری از کشورهای همسایه، استفاده از انرژی هسته ای یک عامل غیرقابل انکار شده باشد! پس اگر میخواهیم در فرداها در کنار کشورهای پیشتاز پیشرفت قرار گیریم، امروز باید به این باور برسیم که انرژی هسته ای حق ایران و ایرانی است. انتقادات و تهدیدات در این زمینه بسیار است، ولی هیچکدام نمیتواند دلیلی قانع کننده باشد که ایرانی نباید به تکنولوژی هسته ای دست یابد؛ انتقاد اصلی مگر جز این است که حاکمیت کنونی ایران میخواهد فنآوری هسته ای را در راستای تولید بمب اتمی به کار بگیرد یا استمرار پیگیری فنآوری هسته ای محدودیتهای بیشتری را برای کشور به ارمغان خواهد آورد؟! گیریم که چنین ادعایی روزی واقعیت هم پیدا کند، ولی آیا منطقی خواهد بود که ایران در آینده ای نه چندان دور و حتی امروز، در برابر قوای نظامی دشمنان این سرزمین و بخصوص کشورهای همسایه، به خاطر توان پایین نظامی، از پیش بازنده باشد؟! آری در راستای حقوق بشر، حمایت از هر گونه نظامی گری، مورد تقبیح قرار میگیرد ولی این را هم نباید فراموش کرد که قوای نظامی هر کشوری در دنیای بی رحم امروز، واقعیت تلخی انکارناپذیر در راستای ثبات و اقتدار آن سرزمین به شمار میرود و هیچ دولت و قدرتی نیز یارای این را نخواهد داشت که برخلاف میل ملت خویش، این فنآوری را در راستای تامین منافع سوء خویش به کار گیرد و اگر هم ملتهایی چون ملت کره شمالی، امروز اسیر استبداد نظامی به میمنت بمب هسته ای شده اند، باید دلیل را در خود این ملتها جستجو کرد که تن به چنین استبدادی داده اند؛ ولی ملت ایران بارها نشان داده اند که در برابر هیچ استبدادی کوتاه نیآمده و نخواهند آمد و بمب هسته ای هرگز نخواهد توانست عاملی تهدیدآمیز برای خودشان یا ملتهای دیگر جهان گردد.
اما چرا جشن هسته ای، جشنی ملی و پیگیری فنآوری آن نیز، حرکتی کاملاً ملی باید قلمداد شود؟ آنچه مسلم است، نه تنها دولت کنونی و دولتهای پیشین، بلکه پیش از انقلاب نیز لزوم دستیابی به چنین فنآوری ای برای ایران، بیش از پیش احساس میشده و همه دولتها نیز حال ملی یا غیرملی، برای نیل به آن، هزینه های متعددی را متوجه خود یا ملت ایران کرده اند و شاید یکی از دلایل حمایتهای خارجی از سقوط حکومت شاه نیز همین عامل و ترس از قدرت نظامی ایران بوده باشد، همان طور که امروز نیز به صراحتاً، پیگیری فنآوری هسته ای از سوی جمهوری اسلامی، دستآویزی برای برانداختن این حکومت شده است! پیگیری دستیابی ایران به این فنآوری، تاکنون هزینه های بیشماری را به ملت و حتی دولت ایران تحمیل کرده است که مطمئناً تهدید اصلی نیز متوجه حاکمیت و دولت خواهد بود و آن را تا مرز نابودی نیز پیش خواهد برد؛ شاید یکی از همین هزینه ها، تعدد تحریمها بر علیه ایران باشد که بی شک ضرر و زیان آن، همزمان متوجه ملت و دولت خواهد بود و حتماً که این تحریمها نارضایتی را در داخل گسترش داده و ضرر اصلی را متوجه حاکمیت خواهد کرد و یا هزینه های دیگری که کشورهای عرب و همسایه به دلیل ضدیت با ایران هسته ای، روز به روز متوجه کشورمان مینمایند و نمونه بارز آن، چشم دوختن به تمامیت ارضی میهنمان در دریای خزر، خلیج فارس و جزایر ایرانی و بخصوص تحریک قومیتهای ایرانی به جدایی از سرزمینمان میباشد و شک نکنید ایران هسته ای و بهره برداری از تهدیدات غرب بر علیه ایران، عامل اصلی در بروز چنین رفتارهایی از سوی آنان است. پس با مرور هزینه هایی که برای حفظ فنآوری هسته ای و اعتلای آن تاکنون پرداخته ایم و مطمئناً پس از این نیز بیشتر خواهیم پرداخت، باید به این باور برسیم که این فنآوری از آن ملت ایران است و هیچ دولت یا گروهی نیز حق این ادعا را ندارد که بگوید من و گروه من کردیم، پس باید روز ملی جشن هسته ای به اسم ما نوشته شود! شاید بیشترین هزینه را دولت محمود احمدی نژاد در این راستا تاکنون پرداخته و حتی به جرات میتوان گفت خود را تا مرز خودکشی نیز برده، ولی دولتمردان نیز نباید فراموش کنند که ملت صبور ایران نیز تا به امروز کم هزینه نداده اند و به وضوح این هزینه ها را میتوان در زندگی آنها مشاهده نمود؛ ملت ایران خوب میداند اصرار بر پیگیری خواسته اش، حتی ممکن است آنها را به کام آتش جنگی خانمانسوز بیاندازد، ولی همانگونه که تا به دیروز عزت خود را به هیچ بهایی از دست نداده، مطمئناً به هیچ قدرت داخلی و خارجی نیز این اجازه را نخواهد داد که عزت آنان را بازیچه اهداف خویش نمایند. آری، جشن هسته ای، جشن ملی ماست و انرژی هسته ای، حق ملت ایران است، پس خود را از تردید خارج کنیم و به این باور برسیم که چه میخواهیم و چگونه تعیین سرنوشت خویش را به دست این و آن نمیدهیم و به جای تمسخر آنان که میخواهند فنآوری هسته ای را به اسم خود بنویسند، بیایید با هم جشن ملیمان را با اطمینان گرامی بداریم و فراموش نکنیم امروز یکدلی تک تک ایرانیان با هر باور و اعتقادی، ما را در خروج از بحران کنونی یاری خواهد رساند و نه اختلافات چشم بسته ای که امروز خود را با آن درگیر کرده ایم.
خبر اول اینکه، جلسه رسیدگی به اتهامات نوشین محمدی مدیرمسئول هفته نامه ندای جامعه چاپ کرمانشاه، صبح روز گذشته با حضور اعضای هیأت منصفه مطبوعات، به اتهام چاپ عکس مبهم، نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی، تفرقه افکنی قومی و وابستگی به گروههای غیرقانونی، در شعبه 11 دادگاه تجدید نظر استان کرمانشاه برگزار شده که در نهایت هیأت منصفه به اتفاق آرا مدیر مسئول را مجرم تشخیص داده و وی را مستحق تخفیف ندانسته. همچنین در جلسه هيات نظارت بر مطبوعات، مجوز نشريات صبح ورزش، ايمنگستر و گزيده پژوهشهاي جهان و لاله به علت چاپ نامنظم در سال گذشته براساس ماده 16 قانون مطبوعات لغو شده. اینطوری که حال نمیده، کاش منتشر میکردن!
خبر بعدی اینکه، دانشجویان دانشکده هنر نیشابور دانشگاه فردوسی در تحصنی اعتراض آمیز در مقابل ساختمان مرکزی دانشگاه در مشهد، خواستار استعفای معاونت دانشکده شدن و متحصنین با همکاری جمعی از دانشجویان خوابگاهی دانشگاه فردوسی و تامین حداقل لوازمی همچون پتو، شب رو در مقابل ساختمان مرکزی دانشگاه سپری نمودن. همچنین دانشجویان دانشکده ادبیات دانشگاه علامه طباطبایی در اعتراض به کیفیت بد غذا، ظرفهای غذای خود رو در محوطه دانشکده چیدن و با برگزاری تجمعی، نسبت به نحوه برگزاری انتخابات انجمن صنفی، تعطیل کلیه نهادهای منتقد دانشجویی و در نتیجه عدم نظارت دانشجویان بر عملکرد مسئولین دانشگاه و به ویژه عملکردهای رئیس انتصابی دانشگاه اعتراض کردن. در سوی دیگر با احضار مجتبی بخشنده و علی شیدایی به کمیته انضباطی دانشگاه شیراز، تعداد دانشجویان احضاری شیراز به 30 نفر رسیده. نوبت به همه متحصنین میرسه!
خبر دیگه اینکه، نيروهاي نظامي انگليسي از هفته گذشته و به دنبال بسته شدن مرز ايران و عراق در 5 كيلومتري دروازه مرزي شلمچه مستقر شدن و يك مقام مرزباني عراق تعداد نظاميان تفنگدار دريايي سلطنتي انگليس رو بين دويست تا سيصد تن اعلام نموده و افزوده که اين نظاميان در جاده مرزي شلمچه به تنومه مستقر شدن و به تجهيزات كامل و نيمه سنگين نيز مجهز هستن و گویا دو هلي كوپتر جنگي از نوع لينكس نيز از اين نيروها پشتيباني ميكنه و همه روزه تا نزديكي خط مرزي ايران و عراق در شلمچه پروازهاي شناسايي دارن. امان از دست این بریتانیای مارمولک!
خبر بعدی اینکه، صبح دیروز خدیجه مقدم فعال جنبش زنان و کمپین یک میلیون امضا و از اعضای کمیته مادران کمپین، بازداشت شده و پس از بازجویی، برای وی قرار بازداشت موقت و وثیقه صادر گردیده. تا بره واسه بچه هاش مادری کنه!
نقش تاریخی ادیان در پیشرفت بشر/دنیای کوچک ما
احتمال افزایش تحریمها علیه ایران درپی اعلام دو خبر خوش هسته ای از سوی دولت/انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شهرکرد
|
چرا جشن هسته ای، جشن ملی ماست؟!
نویسنده: 
