روز آنلاین: نام عمادالدين باقي، روزنامه نگار و مدافع حقوق بشر و از بانيان انجمن دفاع از حقوق زندانيان، بار ديگر با ‏دريافت جايزه روزنامه نگار بين المللي، بر سر زبانها افتاد. باقي که به علت ممنوع الخروجي نتوانست در ‏مراسم اهداي اين جايزه در انگلستان شرکت کند، طي پيامي به اين اجلاس، که ديروز برگزار شد، پيشنهاد داد:‏‎ ‎‏"همانطور كه بسياري از كشورها براي شهداي جنگهاي ملي و آزاديبخش، بناهاي يادبود ميسازند و نام ‏قربانيان را بر آن حك ميكنند روزنامه نگاران جهان بايد براي مطبوعات توقيف شده و قربانيان مطبوعات ‏در جهان، بناي يادبودي برپا كنند تا تاريخ فراموش نكند، تا تاريخ فراموش نشود".‏

‎‎متن پيام باقي به اين شرح است:‏‎ ‎

من از راهي دور و با دلي نزديك به همه روزنامه نگاران مدافع آزادي بيان در جهان درود ميفرستم. از شما ‏ديده بانان هوشيار آزادي مطبوعات (انجمن روزنامه نگاران خارجي كه مرا نامزد كرده و هيات داوري ‏British Press Awards‏ )كه مرا انتخاب كرديد و اين افتخار بزرگ را نصيبم ساختيد سپاسگزاري مي‏كنم. از همراهانم در عفو بين الملل- اين شكل مجسم وجدان جهاني بشر- به ويژه آقاي دروري دايك كه پذيرفتند ‏به جاي من در مراسم حضور يابند نيز سپاسگزارم.‏

رسانه ها همواره نردبان رشد آگاهي و شخصيت و اخلاق و پيشرفتهاي علمي در جهان بوده و تفكيك قواي ‏منتسكيو را تعالي بخشيده و در مقام ركن چهارم، آن را تكميل ساخته اند.‏

من از سرزميني با شما سخن ميگويم كه با وجود تاريخ يكصد و پنجاه سال تلاش براي آزادي و دموكراسي ‏هنوز طعم تلخ توقيف مطبوعات را در كام خويش ميچشد و در ده سال اخير حدود يكصد و پنجاه نشريه ‏توقيف شده اند در حالي كه اغلب آنها هيچ خصومتي با نظام جمهوري اسلامي ايران نداشته و در نهايت ‏منتقداني مستقل و اصلاح طلب بوده اند.‏

‏ از سرزميني با تمدن كهنسال با شما سخن ميگويم كه متاسفانه امروز برخي، تئوري بقاي اصلح داروين را ‏به تئوري فناي اصلح تبديل كرده اند و بسياري از نشريات به محض اينكه به بلوغ حرفه اي خود نزديك شده و ‏اثر گذار شده اند به محاق رفته اند گويا به ميزاني كه نشريه اي تيراژ و مخاطبش افزايش مييابد و قويتر ‏ميشود شانس بقايش كمتر ميشود.‏

من از سرزميني با شما سخن ميگويم كه مطبوعات از جايگاه نهاد مدني فروكاسته ميشوند و به مثابه نهادي ‏صرفا سياسي قلمداد ميشوند و قدرتمندان بجاي فرهيختگان و نهاد صنفي مطبوعات و حاكمان بجاي شهروندان ‏درباره سرنوشت مطبوعات تصميم گيري ميكنند.‏

من از سرزميني با شما سخن ميگويم كه بارها با چشمان خويش، چشمان اشكبار روزنامه نگاراني را ديده ام ‏كه با توقيف نشريه شان عواطف و معيشتشان با بحران روبرو شده است و اين پرسش را با خود زمزمه ميكنند كه آيا اگر در يك كارخانه يا سازمان، فرضا فردي مرتكب جرم يا خطايي شد، كارخانه را تعطيل و ‏جمعيت و نهادي را ويران ميكنند؟ در حالي كه بسياري از مطبوعات و يا نويسندگان آنها پيش از احراز جرم ‏يا دادرسي عادلانه توقيف شده اند.‏

من از سرزميني با شما سخن ميگويم كه اگرچه صد سال از تاسيس اولين نهاد دموكراتيك-پارلمان- در آن ‏ميگذرد اما صد سال هم از قتل اولين شهيد مطبوعاتش ميگذرد. اگر امروز همانگونه كه ياد صدسالگي ‏انقلاب مشروطيت را گرامي ميدارند ياد صدسالگي اولين شهيد مطبوعات را نيز گرامي ميداشتند حافظه ‏تاريخي ايرانيان چنين دچار فراموشي نميشد. در سال1378 نوشتم [اين مقاله تحت عنوان "قتل هاي زنجيره" ‏اي مطبوعات در روزنامه اخبار اقتصاد31شهريور 1378 چاپ شد سپس در كتاب مجموعه مقالاتم درباره ‏مطبوعات با عنوان "بهار ركن چهارم" (مروري بر جنبش مطبوعات اصلاح طلب) در سال1381 به چاپ ‏رسيد.] تعطيل هر روزنامه همچون يك قتل است و بايد كنگره "بزرگداشت جمعي" روزنامه هاي تعطيل شده و ‏مراسم سالمرگ آنها را برگزار كرد و با ساخت كالاها و بناهاي يادبود براي آنها، زشتي جنگ با مطبوعات را ‏نمايانتر ساخت و امروز ميگويم همانطور كه بسياري از كشورها براي شهداي جنگهاي ملي و آزاديبخش، ‏بناهاي يادبود ميسازند و نام قربانيان را بر آن حك ميكنند روزنامه نگاران جهان بايد براي مطبوعات ‏توقيف شده و قربانيان مطبوعات در جهان، بناي يادبودي بر پا كنند تا تاريخ فراموش نكند، تا تاريخ فراموش ‏نشود.‏

اكنون به عنوان منتخب شما اينگونه خود را التيام ميبخشم كه نه تنها روزنامه نگاران و نويسندگان ايراني ‏كه روزنامه نگاران و طلايه داران آزادي بيان در جهان نيز در فكر آنند كه مطبوعات قرباني شده در راه ‏معرفت و گردش آزاد اطلاعات از ياد نروند. سخن خويش را با مصرع اول و آخر شعر روشنفكر و روزنامه ‏نگار بزرگ ايراني علي اكبر دهخدا به پايان ميبرم كه صد سال پيش در سوگ صور اسرافيل اولين شهيد ‏مطبوعات ايران كه به تيغ استبداد به دار آويخته شد سروده است:‏

اي مرغ سحر چو اين شب تار

‏ بگذشت زسر سياه كاري‏

ياد آر زشمع مرده ياد آر

عماد الدين باقي يكبار در سال 1379 تا 1381 به مدت نزديك به سه سال به خاطر مقالاتي كه در مطبوعات در ‏انتقاد به اعدام و نيز روشنگري پيرامون قتلهاي دگر انديشان، زنداني شده بود. او پس از آزادي از زندان در ‏كنار پژوهش و نويسندگي كه اين بار بيشتر بر توليد ادبيات حقوق بشر متمركز شده بود، اقدام به تاسيس نهادي ‏براي دفاع از حقوق زندانيان كرد و انجمني براي نقد مجازات اعدام راه انداخت و عملا پس از آزادي از زندان ‏نيز وسيعا درگير مصائب زندانيان شد. او در 22 مهر 1386 براي دومين بار به خاطر مجموعه اي از مقالاتش در ‏مطبوعات قانوني كشور زنداني شد. او در دوران زندان دچار مشکلات قلبي شد و به همين علت اينک در ‏مرخصي به سر ميبرد، اما هفته آينده با پايان مرخصي درماني بايد به زندان باز گردد. ‏

در آخرين روزهاي مرخصي اش بود كه خبر انتخاب او توسط انجمن روزنامه نگاران خارجي بريتانيا و‏‎ ‎British Press Awards‏ به عنوان روزنامه نگار بين المللي سال 2008 اعلام شد. به همين مناسبت ديروز ‏مراسمي در لندن برگزار شد اما بدون حضور او، زيرا غير از زنداني بودن، باقي چند سالي است که ممنوع ‏الخروج ميباشد. در اين مراسم آقاي دروري دايك از مقامات عفو بين الملل به نمايندگي از باقي و از سوي ‏عفوبين الملل جايزه او را دريافت كرد.‏